یه رفیق دارم که نامش حسینه                       خوش آن دل که دلارامش حسینه

از آن روزی که نامش را شنیدم                            بلای عشق او با جان خریدم

دل من ماهیه دریای عشقه                                 وجودم آهوی صحرای عشقه

دل دیوونه خاطرخواهه او شد                              اسیر زلف و روی ماه او شد

ندونم مومنم یا کافر هستم                            هر چی هستم حسین را می پرستم

بیا پا بر سر هستی گذاریم                                  دل و دین در ره مستی گذاریم

خوشا آن صیدی که صیادش حسینه                       به دام افتاده فریادش حسینه

نمی دونم چه در پیمانه کرده                                 که مرا مست و دیوانه کرده

دلارامی که ما را نور عین است                              حسین است و حسین است

دل ما وحشیه آرام نمیشه                                       تا حسین نبینه آرام نمیشه

اگه پیش خدا باشم همیشه                              دل من بی حسین راضی نمی شه

منم مجنون و لیلایم حسینه                               خوش ان دنیا و عقبایم حسینه

کسی قدر حسین عاشق نداره                      براش از چشم هستی خون می باره

اسیر چشم و ابروی حسینم                                 سگ عوعو کنه کوی حسینم

مزن بر دل ز نوک غم ز تیرم                                که پیش چشم بیمارت بمیرم

قدح پر کن مرا در دولت عشق                             زکاتم ده که مسکین و فقیرم

اگر آید هزاران یوسف از راه                                  حسین بن علی همتا نداره

من به زینب عمری خورده ام سوگند                      گر بگویی بمیرم من میمیرم

بدین علت تماشایی است و محشر                        علم دست علمدار حسین است

خدا مدیون چشمات ابالفضل                                  دل من به زیر پات ابالفضل

فقط به عشق بی بی با درد و غم می سازم           بین همه دلبرا به رقیه می نازم

ذکرم تا روز محشر شد لعن بر امیه               فخرم بود در عالم هستم سگ رقیه

شدم سگ رقیه ببینید ایهالناس                     عوعو کنم همیشه به عشق عباس

تکیه مکن به مردم که صاحبت حسینه         عباس و گفته با من آقات فقط حسینه

شدم سگ ابالفضل ببینید ایهالناس                 قلاده ام رو بستم کنار کفن العباس

فخرم به اهل محشر حسابم با حسینه            فخرم به اهل عالم شاهم فقط حسینه

به نام دل

       به نام شاهد و می

                     به نام تار و تنبوت ودف و نی

                                               به نام عاشقان لاابالی

                                                                   به نام همنشينان خيالی

به نام دست های جام بر دار

                      به نام عاشقان رفته بر دار

                                            به نام مجلسه بزم شبانه

                                                                به نام سرور اين آشيانه

 خوشا جامی که مولا در کفم داد

                        به دستی نی به ديگر او دفم داد

                                                  خوشا رقصان در آيم من به کويش

ببوسم دست و رخسار نکويش

                      خوشا آدم که از او مينويسم

                                       ز رقص و ذکر ياهومينويسم 

                                                         خوشا با نام مولا باده خوردن

 چو درويشان عاشق جان سپردن

                      به حق باده نوشان می حلال است 

                                            که مستی افتخاری بی زوال است 

                                                              به دور اولم ساقی ولی بود

                              ولی ديدم که ذکرش يا علی بود...

ای خدای تنهایان و بی مونسان - ای مخاطب آشنای دردهای نگفتنی -اگر بناست بسوزم طاقتمان ده و اگر بناست بسازیم قدرتمان ده .

ای محبوب جاودانی اگر نبود عطر حضور تو در تعفن این لاشه های مردار چگونه تاب می آوردیم و اگر نبود گرمای دستهای تو در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم ؟

ای معشوق ازلی عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان عاشقی - در مقوله عشق عوامند - الفبای سخت دوست داشتن را به ما بیاموز .

ای عزیز آنچنان غریق دریای غربتمان مکن که به سمت هر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم .

پناه می بریم از دست شیطان به پروردگار عالم

سلام بر تمامی دوستان عزیز

انشالله سال خوبی داشته باشید

فرا رسیدن ولادت با سعادت حضرت ((((محمد ص ))))را تبریک عرض میکنم

خوب و خوش و سلامت باشید

صلوات یادتون نره

مارا هم همینطور

به امید دیدار همه دوستان

سلام سلام صدتا سلام داری دام دادام دام

سال نو مبارک. امیدوارم که سالی خوب و خوش٬ همراه با موفقیت٬ سعادت و کامیابی در پیش رو داشته باشین و در این سال به تمام چیزهایی که آرزوشو دارین برسین. راستی موقع تحویل سال٬ دعای برای بیماران و کسانی که الان تو بستر بیمارین رو فراموش نکنین.همچنین دعا برای رفتگان از این عالم خاکی رو...به امید شادی و خوشی برای تمام مردم ایران زمین.

حالا معرفی عیدو برو بچه هاش

خانه تکانی يا رفت و روب
يکی دو هفته پيش از عيد خانه تکاتی يا رفت و روب انجام می گيرد و مجدداً اثاثيه را جابه جا می کنند و گرد گيری می کنند و دوباره آنها را می چينند. در مراحل بعد تخم مرغ رنگ کردن است که آن ها را آب پز می کنند و رنگ های شاد بر روی آنها می زنند.
سفره و ساعت تحويل سال
برای تحويل سال همه در يکی از اطاق های خانه شان سفره می اندازند . پيش از هر چيز آيينه و قرآن در آن می گذارند و بعد هفت سين را می گذارند.
هفت سين عبارت است از سماق، سير، سنجد، سمنو، سکه، سرکه، سبزی .
پول نشان از خير و برکت و رفاه، اسپند برای دوری از چشم زخم حسود، برنج، نشانی از خير و برکت و فراوانی، آب, نشان صافی و پاکی و روشنايي و گشايش کار. ماهی قرمز، شگون دارد. آيينه، برای رفع کدورت و نشانی ازصفا و پاکی و يکرنگی. طلا، نشانی از اميد به وضع مالی خوب در سال نو. بعد از تحويل سال نبايد شمع ها را با فوت خاموش کرد بلکه بايدگذاشت تا آخر بسوزند و يا با نقل و مسقطی خاموششان کرد .
ديد و بازديد
از بامداد نوروز ديد و بازديدها آغاز می شود در همه خانواده ها رسم است که به ديدار کسی که از نظر سن و شخصيت بر ديگران مزيت دارد بروند و دست او را ببوسند و تبريک بگويند و او نيز عيدی که شامل سکه يا پول است به آنها بدهد. بعضی نيز صبح عيد نوروز يک بشقاب گندم برشته که شامل: کنجد، گندم، شاهدانه، نخودچی و کشمش است به اضافه يک بشقاب نان شيرين به اضافه تخم مرغ رنگی يا سکه به کوچک ترها می دهند.
سيزده بدر
روز دوازده فروردين همه وسايل تهيه می شود و هر چه از شيرينی ها و آجيل ها باقی مانده برای صبح سيزده آماده می شود که البته همراه آن سرکه و کاهو نيز هست. صبح سيزده فروردين همه دسته دسته عازم کوه و باغ های اطراف اصفهان می شوند و معتقدند در روز سيزده فروردين نبايد در خانه ماند زيرا اين روز نحس و بديمن می باشد. روز سيزده پيش از طلوع آفتاب و تا پاسی از شب ادامه دارد در عصر اين روز ويژه سبزی گره زدن دخترهاست که در واقع برای گشايش بخت خود اين کار را می کنند و ترانه هايي می خوانند .                                                                

این دوعکس بالای تقدیم به تمام دوستای عزیز و مهربونم ولی بچه ها اصفهان که خیلی زیباس و خیلی خوبس حتما عید سری بزنید بخصوص بعضی ها که بنا بود عید سری به مابزنند

موفق پیروز سربلند باشید تابعد .................................................

ابوالحسن موسي بن جعفر (ع) امام هفتم از ائمه اثني عشر (ع) ونهمين معصوم از چهارده معصوم (ع) تولد آن حضرت در ابواء(محلي ميان مكه و مدينه) به روز يكشنبه هفتم صفر سال 128 يا 129 ق واقع شد.

به جهت كثرت زهد و عبادتش معروف به (العبد الصالح) و به جهت علم و فرو خوردن خشم و صبر بر مشقات و آلام زمانه مشهور به (الكاظم) گرديد. آن حضرت به كنيه هاي ابو ابراهيم و ابو علي نيز معروف بوده است. مادر آن حضرت حميده كنيزي از اهل مغرب يا اندلس (اسپانيا) بوده است و نام پدر حميده را صاعد مغربي (بربري) گفته اند ..... برادران ديگر امام از اين بانو اسحاق و محمد ديباج بوده اند. امام موسي الكاظم (ع) هنوز كودك بود كه فقهاي مشهور مثل ابوحنيفه از او مسئله مي پرسيدند و كسب علم مي كردند بعد از رحلت پدر بزرگوارش امام صادق (ع) (148 ق) در بيست سالگي به امامت رسيد و 35 سال رهبري و ولايت شيعيان را برعهده داشت....

  چگونگي به امامت رسيدن آن حضرت:

 در زمان حيات امام صادق (ع) كساني از اصحاب آن حضرت معتقد بودند پس از ايشان اسماعيل امام خواهد شد. اما اسماعيل در زمان حيات پدر از دنيا رفت ولي كساني مرگ او را باور نكردند و او را همچنان امام دانستند پس از وفات حضرت صادق (ع) عده اي چون از حيات اسماعيل مأيوس شدند پسر او محمد بن اسماعيل را امام دانستند و اسماعيليه امروز بر اين عقيده هستند و پس از او پسر او را امام مي دانند و همينطور به ترتيب و به تفضيلي كه در كتب اسماعيليه مذكور است. ـ پس از وفات حضرت صادق (ع) بزرگترين فرزند ايشان عبدالله نام داشت كه بعضي او را عبدالله افطحمي دانند اين عبدالله مقام و منزلت پسران ديگر حضرت صادق (ع) را نداشت و به قول شيخ مفيد در?ارشاد? متهم بود كه در اعتقادات با پدرش مخالف است و چون بزرگترين برادرانش از جهت سن و سال بود ادعاي امامت كرد و برخي نيز از او پيروي كردند اما چون ضعف دعوي و دانش او را ديدند روي از او برتافتند و فقط عده قليلي از او پيروي كردند كه فطحيه موسوم هستند.

ـ برادر ديگر امام موسي كاظم (ع) اسحق كه برادر تني آن حضرت بود به ورع و صلاح و اجتهاد معروف بود اما برادرش موسي كاظم (ع) را قبول داشت و حتي از پدرش روايت مي كرد كه او تصريح بر امامت آن حضرت كرده است.

ـ برادر ديگر آن حضرت به نام محمد بن جعفر مردي سخي و شجاع بود و از زيديه جاروديه بود و در زمان مامون در خراسان وفات يافت اماجلالت قدر و علو شأن و مكارم اخلاق و دانش وسيع امام موسي كاظم (ع) بقدري بارز و روشن بود كه اكثريت شيعه پس از وفات امام صادق (ع) به امامت او گرويدند و علاوه بر اين بسياري از شيوخ و خواص اصحاب حضرت صادق (ع) مانند مفضل ابن عمر جعفي و معاذين كثير و صغوان جمال و يعقوب سراج نص صريح امامت حضرت امام موسي الكاظم (ع) را از امام صادق (ع) روايت كردند و بدين ترتيب امامت ايشان در نظر اكثريت شيعه مسجل گرديد.

 ـ شخصيت اخلاقي:

 او در علم و تواضع و مكارم اخلاق و كثرت صدقات و سخاوت و بخشندگي ضرب المثل بود. بران و بدانديشان را با عفو و احسان بيكران خويش تربيت مي فرمود.

 شبها بطور ناشناس در كوچه هاي مدينه مي گشت و به مستمندان كمك مي كرد. مبلغ دويست، سيصد و چهارصد دينار در كيسه ها مي گذاشت و در مدينه ميان نيازمندان قسمت مي كرد. صرار (كيسه ها) موسي بن جعفر در مدينه معروف بود. و اگر به كسي صره اي مي رسيد بي نياز مي گشت معذلك در اطاقي كه نماز مي گذارد جز بوريا و مصحف و شمشير چيزي نبود.

ـ برخورد حاكمان سياسي معاصر با امام:

مهدي خليفه عباسي امام را در بغداد بازداشت كرد اما بر اثر خوابي كه ديد و نيز تحت تأثير شخصيت امام از او عذرخواهي كرد و به مدينه اش بازگرداند گويند كه مهدي از امام تعهد گرفت كه بر او و فرزندانش قيام نكند اين روايت نشان مي دهد كه امام كاظم (ع) قيام را در آن زمان صلاح و شايسته نمي دانسته است و با آنكه از جهت كثرت عبادت و زهد به (العبد الصالح) معروف بوده است بقدري در انظار مردم مقامي والا و ارجمند داشته است كه او را شايسته مقام خلافت و امامت ظاهري نيز مي دانستند و همين امر موجب تشويش و اضطراب دستگاه خلافت گرديده و مهدي به حبس او فرمان داده است.

ـ زمخشري در (ربيع الابرار) آورده است كه هارون فرزند مهدي در يكي از ملاقاتها به امام پيشنهاد نمود فدك را تحويل بگيرد و حضرت نپذيرفت وقتي اصرار زياد كرد فرمود مي پذيرم به شرط آن كه تمام آن ملك را با حدودي كه تعيين مي كنم به من واگذاري، هارون گفت حدود آن چيست؟ امام فرمود يك حد آن به عدن است حد ديگرش به سمرقند و حد سومش به افريقيه (آفريقا) و حد چهارمش كناره درياي خزر است. هارون از شنيدن اين سخن سخت برآشفت و گفت: پس براي ما چه چيز باقي مي ماند؟ امام فرمود:
مي دانستم اگر حدود فدك را تعيين كنم آن را به مامسترد نخواهي كرد (يعني خلافت و اداره سراسر كشور اسلام حق منست) از آن روز هارون كمر به قتل موسي بن جعفر (ع) بست. در سفر هارون به مدينه هنگام زيارت قبر رسول الله (ص) در حضور سران قريش و روساي قبايل و علما و قضات بلاد اسلام گفت: السلام عليك يا رسول الله، السلام عليك يا بن عم و اين را از روي فخر فروشي به ديگران گفت. امام كاظم (ع) حاضر بود و فرمود: السلام عليك يا رسول الله، السلام عليك يا ابت (يعني سلام بر تو اي پدر من)مي گويند هارون دگرگون شد و خشم از چهره اش نمودار گرديد.

  زندان نمودن امام و چگونگي شهادت:

درباره حبس امام موسي (ع) به دست هارون الرشيد شيخ مفيد در ارشاد روايت مي كند كه علت گرفتاري و زنداني شدن امام، يحيي بن خالد بن بر مك بوده است زيرا هارون فرزند خود امين را به يكي از مقربان خود به امام جعفربن محمد ابن اشعث كه مدتي هم والي خراسان بوده است سپرده بود و يحيي بن خالد بيم آن را داشت كه اگر خلافت به امين برسد جعفربن محمد را همه كاره دستگاه خلافت سازد و يحيي و بر مكيان از مقام خود بيفتند. جعفر بن محمد بن اشعث شيعه بود و قايل به امامت موسي (ع) و يحيي اين معني را به هارون اعلام مي داشت. سرانجام يحيي پسر برادر امام را به نام علي بن اسماعيل بن جعفر از مدينه خواست تا به وسيله او از امام و جعفر نزد هارون بدگويي كند. گويند امام هنگام حركت علي بن اسماعيل از مدينه او را احضار كرد و از او خواست كه از اين سفر منصرف شود. و اگر ناچار مي خواهد برود از او سعايت نكند. علي قبول نكرد و نزد يحيي رفت و بوسيله او پيش هارون بار يافت و گفت از شرق و غرب ممالك اسلامي مال به او مي دهند تا آنجا كه ملكي را توانست به هزار دينار بخرد. هارون در آن سال به حج رفت و در مدينه امام و جمعي از اشراف به استقبال او رفتند. اما هارون در قبر حضرت رسول (ص) گفت يا رسول الله از تو پوزش مي خواهم كه مي خواهم موسي بن جعفر را به زندان افكنم زيرا او مي خواهد امت ترا برهم زند و خونشان بريزد. آنگاه دستور داد تا امام را از مسجد بيرون بردند و او را پوشيده به بصره  نزدوالي آن عيسي بن جعفربن منصور بردند.

 عيسي پس از مدتي نامه اي به هارون نوشت وگفت كه موسي بن جعفر در زندان جز عبادت ونماز كاري ندارد يا كسي بفرست كه او را تحويل بگيرد يا من او را آزاد خواهم كرد. هارون امام را به بغداد آورد و به فضل بن ربيع سپرد و پس از مدتي از او خواست كه امام را آزاري برساند اما فضل نپذيرفت و هارون او را به فضل بن يحيي بن خالد برمكي سپرد. چون امام در خانه فضل نيز به نماز و روزه و قرائت قرآن اشتغال داشت فضل بر او تنگ نگرفت و هارون از شنيدن اين خبر در خشم شد و آخر الامر يحيي امام را  به سندي بن شاهك سپرد و سندي آن حضرت را در زندان مسموم كرد و چون آن حضرت از سم وفات يافت سندي جسد آن حضرت را به فقها و اعيان بغداد نشان داد كه ببيند در بدن او اثر زخم يا خفگي نيست. بعد او را در باب التبن در موضعي به نام مقابر قريش دفن كردند. تاريخ وفات آن حضرت را جمعه هفتم صفر يا پنجم يا بيست و پنجم رجب سال 183 ق در 55 سالگي گفته اند.

نجمه همسر امام:

 نجمه , مادر بزرگوار امام رضا(ع ) و از زنان مومنه , پارسا, نجيب و پاكيزه بود.حميده ، همسر امام صادق (ع )، او را كه كنيزى از اهالى مغرب بود، خريد و به منزل برد.

نجمه در خانه امام صادق (ع )، حميده خاتون را بسيار احترام مى كرد و به خاطر جلال و عظمت او، هيچ گاه نزدش نمى نشست !روزى حميده در عالم رويا، رسول گرامى اسلام (ص )را ديد كه به او فرمودند:اى حميده ! نـجـمـه را به ازدواج فرزند خودموسى درآور زيرا از او فرزندى به دنيا خواهد آمد كه بهترين فرد روى زمين باشد.پس از اين پيام ، حميده به فرزندش امام كاظم (ع ) فرمود: پسرم !.نـجـمـه بانويى است كه من هرگز بهتر از او را نديده ام ، زيرا در زيركى و محاسن اخلاق ، مانندى ندارد.من او را به تو مى بخشم ، تو نيز در حق او نيكى كن .ثـمـره ازدواج امـام مـوسـى بـن جعفر(ع ) و نجمه ، نورى شد كه در شكم مادر به تسبيح و تهليل مـشـغـول بـود و مـادر از آن ، احـسـاس سنگينى نمى كرد وچون به دنيا آمد، دست ها را بر زمين گذاشت ، سر را به سوى آسمان بلندكرد و لب هاى مباركش را به حركت درآورد: گويا با خدايش رازو نيازمى كرد.پس از تولد امام هشتم (ع )، اين بانوى مكرمه با تربيت گوهرى تابناك ، ارزشى فراتر يافت .

  فرزندان امام:

بنا به گفته شيخ مفيد در ارشاد امام موسي كاظم (ع) سي و هفت فرزند پسر و دختر داشت كه هيجده تن از آنها پسر بودند و علي بن موسي الرضا (ع) امام هشتم افضل ايشان بود از جمله فرزندان مشهور آن حضرت احمد بن موسي و محمد بن موسي و ابراهيم بن موسي بودند. يكي از دختران آن حضرت فاطمه معروف معصومه سلام الله عليها است كه قبرش در قم مزار شيعيان جهان است. عدد اولاد آن حضرت را كمتر و بيشتر نيز گفته اند.

  تأثير علمي آن بزرگوار:

امام هفتم (ع) با جمع روايات و احاديث و احكام و احياي سنن پدر گرامي و تعليم و ارشاد شيعيان، اسلام راستين را كه با تعاليم و مجاهدات پدرش جعفر بن محمد (ع) نظم و استحكام يافته بود حفظ و تقويت كرد و علي رغم موانع بسيار در راه انجام وظايف الهي تا آنجا پايداري كرد كه جان خود را فدا ساخت. 
 

سخنان برگزيده

* امام رضاعليه السلام: زيارَةُ قَبرِ أبي مِثلُ زِيارَةِ قَبِر الحُسَينِ؛

زيارت قبر پدرم، موسى بن جعفرعليه السلام، مانند زيارت قبر حسين‏عليه السلام است.
* روايت شده است: أنّهُ (الكاظِم َ‏عليه السلام) كانَ يَبِكي مِن خَشيَةِ اللَّهِ حَتّى‏ تَخضَلَّ لِحيَتُهُ بِالدُّمُوعِ؛
امام كاظم همواره از بيم خدا مى‏گريست، چندان كه محاسنش از اشك تر مى‏شد.

 * امام كاظم ‏عليه السلام: ثَلاثٌ مُوبِقاتٌ: نَكثُ الصَّفَقَةِ و تَركُ السُّنَّةِ و فِراقُ الجَماعَةِ؛

سه چيز تباهى مى‏آورد: پيمان شكنى، رها كردن سنّت و جدا شدن از جماعت.

* امام كاظم ‏عليه السلام: عَونُكَ لِلضَّعيفِ أفضَلُ الصَّدَقَةِ؛

 كمك كردن تو به ناتوان، بهترين صدقه است.

 * امام كاظم‏ عليه السلام: لَو كانَ فِيكُم عِدَّةُ أهلِ بَدرٍ لَقامَ قائمُنا؛

 اگر به تعداد اهل بدر (مؤمن كامل) در ميان شما بود، قائم ما قيام مى‏كرد.

* امام كاظم‏ عليه السلام: لَيسَ مِنّا مَن لَم يُحاسِب نَفسَهُ في كُلِّ يَومٍ؛

 كسى كه هر روز خود را ارزيابى نكند، از ما نيست.

 * امام كاظم ‏عليه السلام: ما مِن شَى‏ءٍ تَراهُ عَيناكَ إلّا و فيهِ مَوعِظَةٌ؛

 در هر چيزى كه چشمانت مى‏بيند، موعظه‏اى است.

* امام كاظم ‏عليه السلام: مَن كَفَّ غَضَبَهُ عَنِ النّاسِ كَف َّ اللَّهُ عَنهُ عَذابَ يَومِ القِيامَة؛

هر كس خشم خود را از مردم باز دارد، خداوند عذاب خود را در روز قيامت از او باز مى‏دارد.

 * امام كاظم ‏عليه السلام: إذا كانَ ثَلاثَةٌ في بَيتٍ فَلا يَتَناجى‏ إثنانِ دونَ صاحِبِهِما فَإنَّ ذلِكَ مِمّايَغُمُّهُ؛

هر گاه سه نفر در خانه ‏اى بودند، دو نفرشان با هم نجوا نكنند؛ زيرا نجوا كردن، نفر سوم را ناراحت مى‏كند.

* امام كاظم‏ عليه السلام: إيّاكَ أن تَمنَعَ في طاعَةِ اللَّهِ فَتُنفِقُ مِثلَيهِ في مَعصِيَةِ اللَّهِ؛

مبادا از خرج كردن در راه طاعت خدا خوددارى كنى، و آن‏گاه دو برابرش را در معصيت خدا خرج كنى.

* امام كاظم ‏عليه السلام: لاتُذهِبِ الحِشمَةَ بَينَكَ و بَينَ أخيكَ وَأبْقِ مِنها فَإنَّ ذَهابَها ذَهابُ الحَياءِ؛

مبادا حريم ميان خود و برادرت را (يكسره) از ميان ببرى؛ چيزى از آن باقى بگذار؛ زيرا از ميان رفتن آن، از ميان رفتن شرم و حيا است.

* امام كاظم ‏عليه السلام: أبلِغ خَيراً و قُل خَيراً ولا تَكُن أمُّعَةً؛
خير برسان و سخن نيك بگو و سست رأى و فرمان‏برِ هر كس مباش.
* امام كاظم ‏عليه السلام: المُصيبَةُ لِلصّابِرِ واحِدَةٌ و لِلجازِعِ اثنَتانِ؛
مصيبت براى شكيبا يكى است و براى ناشكيبا دوتا.
* امام كاظم‏ عليه السلام: الصَّبرُ عَلَى العافِيَةِ أعظَمُ مِنَ الصَّبرِ عَلَى البَلاءِ؛
شكيبايى در عافيت بزرگ‏تر است از شكيبايى در بلا.

سلام سلام صدتا سلام

امیدوارم تمامی دوستان و عزیزانم خوب خوب خوب باشند

یک نفس عمیق بکشید ؟

در دل زمستان بوی بهار می آید : بله خوب فهمیدید

من از طرف وب فطرس این ایام را به همه دوستان خودم تبریک می گویم

راهپیمایی ۲۲ بهمن فراموش نشه

وعده ما اصفهانیا میدان امام

حالا آروم می گم اگه اصفهان را ندیدین عید بیایید که خیلی خوبس

برخی از آثار و بركات تربت پاك سيد الشهداء(عليه السلام)

سجده بر خاك تو شايسته بود وقت نماز        اى كه از خون جبينت به جبين آب وضوست

فضيلت و آثار و بركاتى كه براى تربت حسينى است، براى هيچ تربتى و قطعه اى از قطعات زمين نيست. خاك كربلا قطعه اى از بهشت است كه خداوند قادر متعال، به واسطه قدردانى از يك فداكار در راه دين كه تمام هستى خود را فدا كرده، در آن خاك، بركت و فضيلت و شفا قرار داده است.

كربلايش قطعه اى از جنت است            باب نور و باب لطف و رحمت است

و اما آثار و بركاتى كه مى توان براى تربت پاك حسينى برشمرد عبارتنداز:

1- تأثير تماس اعضاى بدن با تربت

از بعضى بزرگان دين و امامان معصوم نقل شده كه بعد از نماز، بدن و صورت خويش را با مهر كربلا متبرك مى كنند. و نيز دستور داده اند كه قبل از خوردن تربت جهت شفا گرفتن، آن را بوسيده و با اعضاى بدن تماس داده شود.

امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «خداوند متعال تربت جدم حسين(عليه السلام) را شفاى هر درد، و ايمنى از هر خوفى قرار داده است؛ پس هرگاه يكى از شما خواست از آن خاك تناول كند، ببوسد و آن را به چشم گذارد و بر ساير اعضاى بدنش تماس دهد...»(1)

2- سجده بر تربت

امام صادق(عليه السلام) در اين باره مى فرمايند: «همانا سجود بر تربت حسين(عليه السلام) حجابهاى هفتگانه را پاره مى كند»(2)

لازم به ذكر است كه مراد از «حجاب» در كتاب و سنت، همان حجابهايى است كه بين بنده و خالق حايل شده و او را از شهود خداوند محجوب مى سازد كه در مرحله اول، حجابهاى ظلمانى و در مرحله دوم، حجابهاى نورانى بر طرف مى شود اما مراد از حجابهاى هفتگانه، ظاهراً حجابهاى ظلمانى است. سجده بر تربت حضرت سيدالشهدا(عليه السلام) اين خاصيت را دارد كه در صورت معرفت به حق حضرت و ولايت او، حجابها را دريده و راهگشاى وصول به كمالات انسانى باشد.

سجده بر خاك تو شايسته بود وقت نماز        اى كه از خون جبينت به جبين آب وضوست

3- شفا يافتن

رواياتى كه دلالت بر اين امر دارند به سه دسته تقسيم مى شوند:

دسته اول : رواياتى است كه شفا بودن را براى تربتى كه از خود قبر شريف برداشته شود مخصوص كرده است، چنانكه امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «به درستى كه نزد سر حسين(عليه السلام) تربت سرخى است كه شفاى هر دردى غير از مرگ مى باشد»(3)

دسته دوم : رواياتى است كه با تعبيرات مختلف توسعه اى از بيست ذراع تا پنج فرسخ و يا ده ميل را براى آن قائل است. چنانكه امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «حريم مزار حسين(عليه السلام) پنج فرسخ از چهار جانب قبر است »(4)

دسته سوم : رواياتى است كه به طور مطلق جنبه شفا بودن تربت را مطرح نموده اند. چنانكه امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «خاك مزار امام حسين(عليه السلام) براى هر دردى شفاست»(5)

تا شفا بخشد روان و جسم هر بيمار را               در حريم وصل خود خاك شفا دارد حسين

و نيز امام رضا(عليه السلام) فرمودند: «خوردن گِل، مانند خوردن مردار و خون و گوشت خوك، حرام است مگر گِل مزار حسين(عليه السلام)، بدرستى كه در آن شفاى هر درد و امنيت از هر ترسى است»(6)

تربتت راز شفاى همه درد است حسين                   تن و جان را نبود مثل تو آگاه طبيب

4- تأثير كام برداشتن اطفال با تربت

كام برداشتن اطفال با تربت امام حسين(عليه السلام) موجب ايمنى كودك مى شود چنانكه امام صادق(عليه السلام) فرمودند:

«كام فرزندانتان را با تربت حسين(عليه السلام) باز كنيد كه آن امان است »(7)

5- تأثير تربت حسين ، همراه جنازه

در توقيع مبارك حضرت حجة بن الحسن(عجل الله تعالی فرجه الشریف) اذن داده شده است.

 يكى از شيعيان به حضرت (در زمان غيبت صغرى توسط نايب خاص حضرت) مى نويسد: آيا جايز است ما تربت حسين(عليه السلام) را با ميّت در قبر بگذاريم، يا با تربت حسين روى كفن بنويسيم؟

حضرت در پاسخ مرقوم مى فرمايند: هر دو كار پسنديده است. البته بايد رعايت احترام تربت بشود. مهر يا تربت، مقابل يا زير صورت ميّت باشد، بلكه به بركت خاك قبر حسين(عليه السلام) قبر ميّت محل امنى از هر بلا و آفت و عذابى گردد. (8)

6- تسبيح تربت

از حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) روايت شده كه فرمود:

«هر كس تسبيح تربت امام حسين(عليه السلام) را در دست گيرد و ذكر را فراموش كند، ثواب ذكر براى او نوشته مى شود»(9)

و امام صادق(علیه السلام) فرمودند: «يك ذكر يا استغفار كه با تسبيح تربت حسين(عليه السلام) گفته شود برابر است با هفتاد ذكر كه با چيز ديگر گفته شود»(10)

پى نوشتها:

1-  وسائل الشيعه , شيخ حر عاملى , ج 4 ص 1033

2-  كافى , مرحوم كلينى , ج 4 ص 588
3-  كامل الزيارات , ابن قولويه , ص 272
4-  مكارم الاخلاق , طبرسى , ج 1 ص 360
5-  كافى , مرحوم كلينى , ج 1 ص 360
6-  تهذيب الاحكام , شيخ طوسى , ج 6 ص 74
7- وسائل الشيعه , شيخ حر عاملى , ج 4 ص 1033
8-  وسائل الشيعه , شيخ حر عاملى , ج 4 ص 1033
9-  بحارالانوار , علامه مجلسى , ج 44 ص 280
10-  نقل از كتاب درسى كه حسين (ع ) به ما آموخت شهيد هاشمى نژاد, ص 451

                                                               حسين كرم سيچاني با اندکی دخل و تصرف

جانم به فدایت

آهای اهل زمونه -  دلم داره بهونه -  دلمو عشق ابالفضل علی کرده دیوونه

دلش قبله رازه-چشاش کعبه می سازه-به خدا مهدی زهرا به قد عموش می نازه

آهای سلسله گیسو- دلمو بردی به هر سو -  به دل همه حسینیا زدی با تیغ ابرو

آهای مشتی عالم -  نمک غم محرم -  اسم نازنین تو برا حسینه اسم اعظم

التماس دعا  

محرم محرم اسرار دل عشاق است آنان که دلی سوخته و قلب مالا مال از عسق حسينی دارند .حال لحظه وصال نزديک شده و قلب عشاق به تب و تاب خاص خويش افتاده است  همان حال و هوايی که عشاق حسينی و هرکسی که معنی عشق را فهميده بدان عادت دارند

عزّت و ذلّت در كربلا
در برنامه هاي اسلام به مسئله ي عزّت توجه خاصي شده است . پرستش خداوند عزيز، عزّت آفرين است ، اما بندگي در برابر غير خدا (خواه جمادات يا غير آن ) ذلّت است . ((كفي بي عزّا ان اكون لك عبدا)).
گذاشتن دست انسان در دست رهبران غير معصوم ، توهين به انسانيّت و به ذلّت كشاندن بشر است .
براي غير خدا كار كردن (هر چيز و هركس كه باشد) باختن و خسارت است ; ((خاب الوافدن علي غيرك و خسر المتعرّضون الاّ لك )).
اگر دراسلام غيبت كردن ، نسبت ناروا دادن ، توهين ، تمسخر، تحقير، افشاگري ، طعنه و نيش زدن ، منّت گذاشتن ، مردم را با نام بد صدا زدن و فحش و ناسزا حرام است ، به خاطر آن است كه در اين كارها عزّت ديگران شكسته مي شود.
اگر ستايش ستمگر عرش خدا را به لرزه مي آورد، چون درآن عزيز كردن نااهلان است .
اگر انسان حق ندارد عيوب و گناهان و ضعف هاي خود را حتّي براي نزديك ترين دوستانش نقل كند، به خاطر حفظ عزّت است.
اگر به تشيع جنازه ، رسيدگي به فقرا، عيادت بيماران ، وام دادن ، ديد و بازديد، كتمان عيب ديگران سفارش شده است ، به خاطر حفظ عزّت انسان هاست .
اگر به صبر و قناعت وترك سؤال از مردم و چاپلوسي سفارش شده است ، به خاطر عزّت انسان هاست .
به چند نكته توجه كنيد:.
1 عزّت به معناي نفوذناپذيري است ، نه داشتن امكانات . ممكن است كسي هيچ گونه امكانات مادي نداشته باشد، ولي هيچ تهديد و تطميعي در او اثري نكند، اين فرد عزيز است و ممكن است كسي همه گونهامكانات داشته باشد، ولي باز هم افراد و يا اشيايي در او اثر بگذارند كه اين گونه افراد ذليلند.
2 سرچشمه ي همه ي عزّت ها خداست . در قرآن مكرّر مي خوانيم : (ان ّ العزّه للّه جميعا) قرآن عزّت خواهي از غير خدا را نكوهش مي كند. (أيبتغون عندهم العزّه) (108) .
3 فروتني در برابر حق عزّت است ; ((العزّ ان تذل ّ للحق ّ)) (109) شيطان عزّت خود را از نژاد آتشي خود مي طلبيد، در حالي كه عزّت او در سايه طاعت خدا بود.
عزّت هاي دنيوي در حقيقت ذلّت است . اميرالمؤمنين (ع) مي فرمايد: دنيا به گونه اي است كه عزّت آن ذلّت است ، داشتن مركب زيبا كه به ظاهر عزّت است ، در واقع نوعي وابستگي و اسير شدن نسبت به آن است . باغ و بستان به ظاهر براي كشاورز عزّت است ، امّا تا تمام عمر و قدرت او را نگيرد خودش را عرضه نمي كند.
عزّتي ارزش دارد كه سبب تكبّر و فخرفروشي نگردد و به هر مقدار كه بيشتر شد، انسان در درون خودش را كوچك تر احساس كندو فروتني كند; ((الهي اعزّني و لاتبتليني بالكبر و لا تحدث لي عزّا ظاهرا الا احدثت لي ذلّه باطنه عند نفسي بقدرها)) (110) قرآن سلطه ي كفار را بر مؤمنين ممنوع مي داند; (لن يجعل اللّه للكافرين علي المؤمنين سبيلا) (111) .
قرآن پذيرفتن ظلم را مثل ظلم كردن حرام مي داند. (لاتظلمون و لا تظلمون ) (112) .
قرآن زندگي با ذلّت را مرگ و مرگ با عزّت را زندگي مي داند.قرآن آنچه را ملاك دانسته در راه خدا بودن است ، نه كشتن و نه كشته شدن ;(ان ّناللّله اشتري من المؤمنين انفسهم و اموالهم بان ّ لهم الجنّه... فيقتلون و يقتلون ) (113) .
قرآن به انسان عزّت داده و فرموده :.
هستي براي توست ; (خلق لكم ) (114) .
روح خدا در توست ; (نفخت فيه من روحي ) (115) .
تو مسجود فرشتگان هستي ; (فسجدوا الا ابليس ) (116) .
تو جانشين خدا هستي ;(انّني جاعل في الارض خليفه) (117) .